The Devil Wears Prada 2

Als The Devil Wears Prada ons in 2006 één ding heeft geleerd, is het dat een goed gekozen accessoire alles kan veranderen. Twintig jaar later bevestigt het vervolg de regel — en zonnebrillen zijn het absolute bewijs. In deze film die op 29 april 2026 uitkwam, zijn de monturen geen gewone objecten: ze zijn een wapenrusting, een machtsignaal, een stijlverklaring. Hier volgt de volledige analyse.

Andy is niet langer de jonge vrouw die in platte loafers door de gangen van Runway struikelde. Ze is terug, en haar bril bewijst dat meteen. In de eerste scènes in New York draagt ze ronde monturen met fijne gouden pootjes, bijna intellectueel, passend bij haar identiteit als serieuze journaliste. Naarmate de intrige haar meesleurt in de wereld van mode en galas, evolueren haar brillen. Ze gaat over op glanzende zwarte cat-eye, en vervolgens op halfomrande monturen met amberkleurige verloopglazen voor de Fashion Week-scènes in Milaan. Het is deze stilistische progressie die haar bril bijzonder interessant maakt vanuit modeoogpunt: hij fungeert als indicator van haar innerlijke toestand. Wanneer Andy twijfelt, draagt ze discrete monturen. Wanneer ze haar zelfvertrouwen hervindt, worden haar glazen donkerder en worden haar vormen uitgesproken. Het meest opvallende stuk blijft echter het montuur KHARTOUM van het merk LGR, gedragen tijdens een buitenscène in New York — tegelijk modern, elegant en perfect verankerd in de brillentrends van de zomer 2026.

De stijl om te onthouden: glanzende cat-eye of bronzen spiegelschild. Het montuur van de vrouw die weet waar ze naartoe gaat.

Emily is meer veranderd dan wie ook. Ze is niet langer de hysterische assistente die haar calorieën telde in de gangen van Runway — ze leidt, ze beslist, ze snijdt in budgetten. En haar bril weerspiegelt deze transformatie met een verrukkelijke stilistische bruutheid. Haar monturen zijn futuristisch, omhullend, nauwelijks getemd. Men denkt aan wraparound-vormen met grijsgroene getinte glazen, of aan ultramimalistische randloze frames met zeer platte gerookte glazen. Keuzes die passen in een bijna militaire esthetiek van luxe — koud, gestructureerd, zonder concessies aan fantasie. Waar Miranda haar bril gebruikt om afstand te creëren, gebruikt Emily hem om vooruit te gaan. Haar monturen kijken niet neer: ze staren naar de horizon. Dit kleine detail zegt alles over de narratieve boog van het personage in deze tweede film. Het meest opvallende stuk blijft echter het montuur DIORPACIFIC B4I van DIOR, gedragen tijdens een buitenscène in New York. De stijl om te onthouden: futuristisch wraparound of hexagonaal geometrisch. Het montuur van degene die niets meer te bewijzen heeft — en dat weet.

Met Miranda Priestly is niets toevallig. Geen gebaar, geen kleur, geen materiaal. Haar zonnebrillen in deze tweede film volgen dezelfde meedogenloze logica als de rest van haar garderobe: ze domineren nog voordat ze spreekt. We zien haar in oversized monturen met brede, stijve pootjes, in neutrale tinten — diep zwart, gerookt schildpad, gebroken ivoor. Licht hoekige rechthoekige vormen die de blik verlengen en die koude afstand creëren die zo kenmerkend is voor het personage. Geen fantasie, geen felle kleuren. Miranda speelt niet met trends: ze valideert of negeert ze, en beide hebben hetzelfde effect op de markt. Wat opvalt aan haar keuzes deze keer, is een lichte evolutie naar fijnere monturen aan de bovenkant van het frame, bijna architecturaal. Een detail dat subtiel de nieuwe kwetsbaarheid van het personage weerspiegelt — nog steeds ogenschijnlijk in controle, maar met iets minder bepantsering dan voorheen. Het meest opvallende stuk blijft echter het montuur TF4238U van TIFFANY&CO, gedragen tijdens een buitenscène in New York. De stijl om te onthouden: oversized rechthoekig, dikke pootjes, zeer donkere glazen. Het montuur van de macht, versie 2026.