The Devil Wears Prada 2

Als The Devil Wears Prada ons in 2006 één ding heeft geleerd, dan is het dat een goed gekozen accessoire alles kan veranderen. Twintig jaar later bevestigt het vervolg die regel — en de zonnebrillen zijn het absolute bewijs. In deze film, uitgebracht op 29 april 2026, zijn de monturen niet zomaar objecten: ze zijn een wapenrusting, een machtsignaal, een stijlverklaring. Hier volgt de volledige analyse.

Andy is niet langer de jonge vrouw die in de gangen van Runway struikelde in platte loafers. Ze is terug en haar brillen bewijzen dat meteen. In de eerste scènes in New York draagt ze ronde monturen met dunne vergulde poten, bijna intellectueel, samenhangend met haar identiteit als serieuze journaliste. Naarmate de intrige haar meesleurt in de wereld van de mode en de galas, evolueren haar brillen. We zien haar overstappen op glanzende zwarte cat-eyes, en vervolgens op halfomrande monturen met amberkleurig verlopende glazen voor de scènes van de Fashion Week in Milaan. Het is juist deze stilistische evolutie die haar brillen vanuit modeoogpunt bijzonder interessant maakt: ze fungeren als indicator van haar innerlijke toestand. Wanneer Andy twijfelt, draagt ze discrete monturen. Wanneer ze haar zelfvertrouwen hervindt, worden haar glazen donkerder en zetten haar vormen zich af. Het meest opvallende stuk blijft echter het montuur KHARTOUM van het merk LGR, gedragen tijdens een buitenscène in New York — tegelijk modern, elegant en perfect ingebed in de brillentrends van de zomer 2026.

De stijl om te onthouden: glanzende cat-eye of bronzen spiegel shield. Het montuur van de vrouw die weet waar ze naartoe gaat.

Emily is meer veranderd dan wie ook. Ze is niet langer de hysterische assistente die haar calorieën telde in de gangen van Runway — ze leidt, ze beslist, ze snijdt in de budgetten. En haar brillen weerspiegelen deze transformatie met een verrukkelijke stilistische bruutheid. Haar monturen zijn futuristisch, omsluitend, nauwelijks getemd. We denken aan wraparound-vormen met grijsgroene getinte glazen, of aan ultraminalistische montuurloze frames met zeer platte rookglazen. Keuzes die passen binnen een bijna militaire esthetiek van luxe — koud, gestructureerd, zonder concessies aan de fantasie. Waar Miranda haar bril gebruikt om afstand te creëren, gebruikt Emily de hare om vooruit te gaan. Haar monturen kijken niet neer: ze richten zich op de horizon. Dit kleine detail zegt alles over de verhaallijn van het personage in deze tweede film. Het meest opvallende stuk blijft echter het montuur DIORPACIFIC B4I van DIOR, gedragen tijdens een buitenscène in New York. De stijl om te onthouden: futuristisch wraparound of hexagonaal geometrisch. Het montuur van degene die niets meer te bewijzen heeft — en die dat weet.

Bij Miranda Priestly is niets toevallig. Geen gebaar, geen kleur, geen materiaal. Haar zonnebrillen in deze tweede film volgen dezelfde meedogenloze logica als de rest van haar garderobe: ze domineren nog voor ze een woord heeft gezegd. We zien haar in oversized monturen met brede, stijve poten, in neutrale tinten — diepzwart, gerookte schildpad, gebroken ivoor. Licht hoekige rechthoekige vormen die de blik verlengen en die koude afstand creëren die zo kenmerkend is voor het personage. Geen fantasie, geen felle kleuren. Miranda speelt niet met trends: ze valideert ze of negeert ze, en beide hebben hetzelfde effect op de markt. Wat deze keer opvalt in haar keuzes, is een lichte evolutie naar iets fijnere monturen aan de bovenkant van het frame, bijna architecturaal. Een detail dat subtiel de nieuwe kwetsbaarheid van het personage weerspiegelt — nog altijd ogenschijnlijk in controle, maar iets minder gepantserd dan voorheen. Het meest opvallende stuk blijft echter het montuur TF4238U van TIFFANY&CO, gedragen tijdens een buitenscène in New York. De stijl om te onthouden: oversized rechthoekig, dikke poten, zeer donkere glazen. Het machtsmontuur, versie 2026.